Gabriel Garcia Marquez Archive - Kitap Zamani

Albaya Mektup Yok

admin — Sun, 07 Sep 2025 11:25:24 +0000

Bugün Latin Amerika’nin ve dünyanin en büyük yazarlarindan biri sayilan Gabriel Garcia Marquez’in `büyülü gerçekçilik’ diye nitelenen yapitlarindan bir örnek daha sunuyoruz: Albaya Mektup Yazan Kimse Yok adli bu uzun öyküdeki emekli albay, bir türlü gelmeyen emekli ayligini her cuma günü karisi ve horozuyla birlikte bekler. Bu öykünün de ana temasi, her zaman oldugu gibi, yalnizlik’tir. “Yazmaya bir imgeyle baslarim her zaman,” diyor Garcia Mrquez. “Imge, gerçege ulasmanin aracidir ve yaratmanin kaynagi, son çözümlemede, gerçekliktir her zaman.” `Imge’ Garcia Mrquez’in nasil hareket noktasiysa, `yalnizlik’da yarattigi gerçekliktir her zaman. Daha önce baska kisa öyküleriyle birlikte sundugumuz bu uzun öyküyü, bütün dünya dillerinde oldugu gibi bagimsiz bir kitap olarak basmayi uygun gördük.

Der Beitrag Albaya Mektup Yok erschien zuerst auf Kitap Zamani.

Kırmızı Pazartesi

admin — Sun, 07 Sep 2025 11:25:20 +0000

Kolombiyali büyük yazar Gabriel García Márquez’in 1981’de yayimlanan yedinci romani Kirmizi Pazartesi, islenecegini herkesin bildigi, engel olmak için kimsenin bir sey yapmadigi bir namus cinayetinin öyküsü. Hem Kolombiya’da, hem de yayimlandigi dünyanin dört bir yanindaki pek çok ülkede sarsici etkileri olmus bir roman. Usta yazar, çocuklugunu geçirdigi kasabada yillar önce yasanmis bir cinayet olayini aktariyor. Romanin kahramani Santiago Nasar’in öldürülecegi daha ilk satirlardan belli. Kirmizi Pazartesi, yalnizca bir cinayetin arka planini degil, bir halkin ortak davranis biçimlerinin potresini de çiziyor. Böylece, sonuna dek ilgiyle okuyacaginiz bu kisa ve ölümsüz roman, bir toplumsal ruhçözümü niteligi de kazanmis oluyor.

Der Beitrag Kırmızı Pazartesi erschien zuerst auf Kitap Zamani.

Yüzyıllık Yalnızlık

admin — Sun, 07 Sep 2025 11:25:16 +0000

“”Yüzyillik Yalnizlik’i yazmaya basladigimda, çocuklugumda beni etkilemis olan her seyi edebiyat araciligiyla aktarabilecegim bir yol bulmak istiyordum. Çok kasvetli, kocaman bir evde, toprak yiyen bir kizkardes, gelecegi sezen bir büyükanne ve mutlulukla çilginlik arasinda ayrim gözetmeyen, adlari birörnek bir yigin akraba arasinda geçen çocukluk günlerimi sanatsal bir dille ardimda birakmakti amacim. Yüzyillik Yalnizlik’i iki yildan daha az bir sürede yazdim. Ama yazi makinemin basina oturmadan önce bu kitap hakkinda düsünmek on bes, on alti yilimi aldi… Büyükannem, en acimasiz seyleri, kilini bile kipirdatmadan, sanki yalnizca gördügü seylermis gibi anlatirdi bana. Anlattigi öyküleri bu kadar degerli kilan seyin, onun duygusuz tavri ve imgelerindeki zenginlik oldugunu kavradim. Yüzyillik Yalnizlik’i büyükannemin iste bu yöntemini kullanarak yazdim… Bu romani büyük bir dikkatle ve keyifle okuyan ve hiç sasirmayan siradan insanlar tanidim. Sasirmadilar, çünkü ben onlara hayatlarinda yeni olan hiçbir sey anlatmamistim. Kitaplarimda gerçeklige dayanmayan tek satir bulamazsiniz.””

Der Beitrag Yüzyıllık Yalnızlık erschien zuerst auf Kitap Zamani.